30 listopada 2010 roku

Polska - importer węgla netto

Wszystko wskazuje na to, że Polska – największy producent węgla w Unii Europejskiej – po raz trzeci zostanie importerem węgla netto. W ciągu trzech kwartałów tego roku sprowadziliśmy blisko 9,5 mln ton paliwa (około 7,2 mln ton energetycznego i 2,3 mln ton koksującego), podczas gdy sprzedaż za granicę wyniosła w tym czasie 8,8 mln ton. Spółki węglowe nie były w stanie zaspokoić rosnącego popyty na naszym rynku.

Jak pisze „Trybuna Górnicza”, najwięcej węgla kupiliśmy w Rosji – około 5,6 mln ton. Na drugim miejscu są Czechy, skąd sprowadziliśmy 1,6 mln ton. Trzecim dostawcą są Stany Zjednoczone, które sprzedały nam ponad 1,4 mln ton. Co ciekawe, import z USA wzrósł w ostatnim roku niemal 3-krotnie, a dotyczy to głównie węgla koksującego. Wśród kolejnych dostawców jest Kazachstan (3,4 proc. udziału w imporcie), Ukraina (3,9 proc.), Kolumbia (2,5 proc.) oraz Chiny (0,1 proc.).

Pod koniec września br. średnia cena tony importowanego węgla wyniosła 351 zł. Za węgiel energetyczny płaciliśmy średnio 269,08 zł, za koksujący – 605,38 zł. W tym czasie paliwo na rynku krajowym, przy średniej cenie 294,79 zł, kosztowało – odpowiednio – 250,27 zł i 509,16 zł za tonę.

Krok w stronę giełdy

Rada nadzorcza Jastrzębskiej Spółki Węglowej przyjęła strategię rozwoju tej firmy do 2020 roku. Największy w Europie producent węgla koksującego zamierza inwestować głównie w nowe złoża węgla oraz działalność energetyczną. Do 2030 roku planuje przeznaczyć na rozwój około 16 mld zł. W przyszłym roku zamierza zadebiutować na parkiecie, skąd chce pozyskać 3,5 mld zł. Według szacunków, bieżący rok JSW może zakończyć zyskiem netto w wysokości około 1 mld zł.

Najważniejszy dla JSW pozostaje węgiel. Stąd koncepcja umocnienia pozycji czołowego producenta paliwa koksującego i ustabilizowania poziomu wydobycia. By zrealizować te plany spółka przewiduje zagospodarowanie złóż węgla m. in. kopalni „Zofiówka”, dla której szyb 1-Bzie buduje Kopex-PBSz, a także „Pniówek”, „Borynia”, „Krupiński” i „Budryk”. Ważne miejsce zająć ma także działalność energetyczna. W koksowni „Przyjaźń” projektowana jest budowa elektrociepłowni. Za kilka lat JSW chciałaby dysponować około 200 MW zainstalowanej mocy energetycznej.

Prywatyzować i ciąć koszty!

Nad kondycją i perspektywami rozwoju polskiego przemysłu węglowego zastanawiali się uczestnicy konferencji „Górnictwo 2010”, którą zorganizowano w Katowicach w listopadzie br. W dość zgodnej opinii, polskie górnictwo należy restrukturyzować. Konieczna jest zwłaszcza poprawa efektywności i zahamowanie tempa wzrostu kosztów wydobycia.

Do zwiększenia konkurencyjności polskiego węgla przyczynić się może także prywatyzacja górnictwa, choć zdania na temat skuteczności i sposobów prowadzenia działań prywatyzacyjnych w branży wydobywczej były podzielone. Partnerem konferencji, w której uczestniczyli m. in. przedstawiciele spółek węglowych, była Grupa Kopex.

Amerykański sen w ukraińskim wydaniu

Jak w branży górniczej stworzyć dobrze prosperującą firmę startując niemal od zera, pokazuje historia ukraińskiej spółki Sadowaja. W 2003 roku państwowa kopalnia Sadowaja koło Ługańska była na krawędzi bankructwa. Za 300 tys. hrywien (około 150 tys. zł) kupił ją wówczas prywatny przedsiębiorca z Ukrainy, inwestując w rozwój dalszych 120 mln hrywien. Wkrótce grupę powiększyła kopalnia Rasswiet-1 w Donbasie.

Według informacji „Gazety Wyborczej”, w pierwszej połowie bieżącego roku ukraińska kopalnia zarobiła na czysto 170 mln hrywien (około 80 mln zł), czyli więcej niż Kompania Węglowa, największa firma górnicza w UE, która w 2009 roku miała 25 mln zł zysku. Wydobycie w ciągu dziewięciu miesięcy tego roku wyniosło około 344 tys. ton. Spółka zamierza sięgnąć po zasoby węgla obliczane przez nią na około 120 mln ton.

(kos)

« powrót do strony głównej Art of Mining